| تبليغات | X |
|
مسخرةالشّعرا (شعر طنز، شوخي با اشعار) اشعار (شعر طنز، طنز سیاسی، غزل) و طنزنوشته های امیرحسین مانیان
| ||
|
حسابدار عاشق پیشه: چندیست بر هم ریخته گویی حسابم اصلآ به موجودی نمی خواند جوابم شاید حساب ذهن من را می زند دست آن دخترک، هر شب که می آید به خوابم!! [ شنبه چهاردهم آبان 1390 ] [ 20:27 ] [ امیرحسین مانیان ]
پزشك عاشق پيشه: تب دارم و بي اشتهايم چند روزي گاهي كمي حس مي كنم در سينه سوزي
خواهي اگر درمان دردم را بداني بايد برايم رخت دامادي بدوزي [ دوشنبه دوم آبان 1390 ] [ 19:37 ] [ امیرحسین مانیان ]
با سلام و معذرت از وقفه طوووولاني؛ عوضش يه شعر حسابيامو براتون گذاشتم :-)). توصيه مي كنم روي مطالب نظر بديد تا وبلاگ زود به زود آپديت بشه!! وسوسه . . . سالها دل طلب «جام جم» از ما مي كرد يك «رسيور» دو سه تا «ديش» تمنا مي كرد! فارق از سرعت اينترنتمان، اين «ارشاد» سايت محبوب مرا فيلتر بيجا مي كرد! گشته این جامعه کمپ مد و آرایشگاه دل که دید «عرضه» زیاد است، «تقاضا» مي كرد! اين رسومي كه نهاديم سر راه نكاح بستري بود كه ابليس در آن جا مي كرد مشكل خويش بر پير مغان بردم دوش داشت كنسرت و نماهنگ تماشا مي كرد! گفتم اين جام جهان بين به تو كي داد حكيم؟ گفت آنروز كه در جامعه غوغا مي كرد البته ما که فقط «راز بقا» می بینيم!! خويش را داشت چه رندانه مبرا مي كرد گفتم اي پير!، همان لحظه ي اول ديدم، «پنگوئن» داشت چه رقصي! لب دريا مي كرد گشت شرمنده و درماند ز پاسخ گفتن در دلش داشت نثارم «بد و بيرا» مي كرد! گفت: برجان تو سوگند كه مجبور شدم، از فشاري كه برم سيطره پيدا مي كرد بس كه در شهر عيان گشته مصاديق فساد يوسف ار بود كنون، ميل زليخا مي كرد بهر توجيه ز تاريخ برايم مي گفت، قصه ي سركشي آدم و حوا مي كرد خواستم رخصت و از محضر وي دور شدم او كه بيش از همگان دعوي تقوي مي كرد از خدا باز نمودم طلب صبر جميل زآنچه اين نفس پر از وسوسه با ما مي كرد صبر بايست، كه لذات فریبنده ی دهر، كي مساوات به يك «حوري زيبا» مي كرد؟! خودمانيم!، ولي در ته دل زمزمه اي «سيلي نقد به از نسيه ي حلوا» مي كرد!! [ شنبه بیست و سوم مهر 1390 ] [ 19:4 ] [ امیرحسین مانیان ]
از همه بازديد كنندگان ميليوني بجهت "بروز بروز نشدن!" وبلاگ عذرخواهي مي كنم. غصه نخوريد! بزودي درست مي شه ايشالا. ضمنا وضعيت يكي از ركوردهاي مهم پروفايل بنده (مهمترين ركورد پروفايل انسانها!!) هم تغيير كرده كه براي اين عدم بروز رساني دليل موجه ديگه اي مي شه!. (خودتون ديگه بايد متوجه بشيد كدومشه :-). ) خلاصه حسابي دستم بنده ديگه. ببخشيد. يه 2 هفته ديگه كه به همين استقبال بينظيييرتون ادامه بديد مشكل فارغ شدن! ما هم حله. فعلا خداحافظ ! [ یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1390 ] [ 10:4 ] [ امیرحسین مانیان ]
[ سه شنبه پانزدهم شهریور 1390 ] [ 11:30 ] [ امیرحسین مانیان ]
«تو را آن به، كه روي خود ز مشتاقان بپوشاني»* جلوتر «گشت ارشاد» ايستاده، حال خود داني! *: مصراع از حافظ
[ جمعه چهارم شهریور 1390 ] [ 22:49 ] [ امیرحسین مانیان ]
«اگر امام جماعت طلب كند امروز»* بگو اسير «جومونگ» است و يار «مختار» است *: مصراع از حافظ
[ شنبه بیست و نهم مرداد 1390 ] [ 21:47 ] [ امیرحسین مانیان ]
«در مذهب ما باده حلال است وليكن»* با نيّت نوشيدن اگر بود حرام
است *: مصراع از حافظ [ پنجشنبه بیست و هفتم مرداد 1390 ] [ 17:46 ] [ امیرحسین مانیان ]
ما كه همه چي رو طنز مي بينيم؛ اين هم دو مورد كنايه طنز از قرآن كريم، لعلّكم تعقلون! :
ادامه مطلب در ادامه مطلب
ادامه مطلب [ یکشنبه بیست و سوم مرداد 1390 ] [ 22:50 ] [ امیرحسین مانیان ]
قبلآ فكر مي كردم خدا در مورد شرايط "بهشتي شدن" بين خانمها و آقايون تبعيض قائل شده. چون زنهاي ايراني (خانه دارها) از فعاليت هاي اقتصادي و اجتماعي كه زمينه بسياري از گناهان است (از جمله كلاه برداري، حق خوري، دروغ، رشوه، رابطه با نامحرم، كم كاري، دزدي، دعوا، بزهكاري، جنايت و ...)، معاف اند و به همين علّت خانمهاي ايراني خيلي راحت و بي دردسر وارد بهشت مي شوند.ولي اخيرآ با حضور بيشتر در محيط خانه در طول روز متوجه شدم براي رفع اين تبعيض: «و خداوند، "گراهام بل" (مخترع تلفن) را آفريد!» [ جمعه بیست و یکم مرداد 1390 ] [ 21:56 ] [ امیرحسین مانیان ]
«ثواب روزه و حجّ قبول آنكس برد»* كه جاي ذكر و دعا، تا سحر فقط مي خورْد *: مصراع از حافظ
[ یکشنبه شانزدهم مرداد 1390 ] [ 17:49 ] [ امیرحسین مانیان ]
«فقيه مدرسه دى مست بود و فتوا داد»* كه پنجشنبه هم از اين به بعد تعطيل است *: مصراع از حافظ
[ یکشنبه نهم مرداد 1390 ] [ 18:46 ] [ امیرحسین مانیان ]
«بيا كه هاتف ميخانه دوش با من گفت»* به درد سر نمي ارزد؛ مگر پياله ي مفت! *: مصراع از حافظ
[ جمعه هفتم مرداد 1390 ] [ 22:42 ] [ امیرحسین مانیان ]
«هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق»* زيرا به عشق زنده نگردد دل كسي *: مصراع از حافظ [ پنجشنبه ششم مرداد 1390 ] [ 12:31 ] [ امیرحسین مانیان ]
سومين اثر برگزيده ي هفتمين جشنواره نشريات دانشجويي كشور در بخش طنز
ادامه مطلب در ادامه مطلب! ادامه مطلب [ پنجشنبه سی ام تیر 1390 ] [ 12:37 ] [ امیرحسین مانیان ]
[ سه شنبه بیست و یکم تیر 1390 ] [ 17:6 ] [ امیرحسین مانیان ]
وقتي خروس . . .* پيش از تو قطره فرصت دريا شدن نداشت خاك آرزوي آدم و حوّا شدن نداشت اصغر طمع به وصلت اعظم نکرده بود صغري خيال آيت عظمي شدن نداشت فرهاد، بي خيال نواميس خسرو بود مجنون اميد همسر ليلا شدن نداشت نامت ميان بهت محل خانه خانه رفت رازت ولي شهامت افشا شدن نداشت طي كرده اي مسير ترقّي، ولي رفيق! يك پلّكان كه اين همه دولّا شدن نداشت بر ما چرا تو فخر فروشي اي آشنا؟! با اين قلم كه جوهر امضا شدن نداشت بس كن تو را به هر كه پرستي؛ طمع مكن! ترفيع پُست ارزش رسوا شدن نداشت ضرب المثل كنند، «تو» را اهل روستا، وقتي خروس «فيلتر ارضا شدن!» نداشت اي «هيچ» سابق، اي «همه» اكنون، و «هيچ» بعد پيش از تو «هيچ»، قدرت معنا شدن، نداشت
*: این یک طنز صرفاََ اجتماعي است؛ نه سياسي! [ شنبه هجدهم تیر 1390 ] [ 17:55 ] [ امیرحسین مانیان ]
با ارادت و احترام و پوزش از خواجه
«عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم»* خراب مملکت ما که «حافظش» این است!
*: مصراع از حافظ
[ پنجشنبه شانزدهم تیر 1390 ] [ 22:4 ] [ امیرحسین مانیان ]
بدليل درگذشت يک عزيز، هم خُلقآ و هم اخلاقآ از بروز رساني مطالب وبلاگ تا چند روز معذورم. فقط يک جمله براي اينکه اين مطلب زياد هم شخصي نشود:
به هيچ عزاداري نگوييم:«غم آخرتان باشد»؛ چون درواقع براي او آرزوي «مرگی قریب الوقوع» کرده ایم. [ چهارشنبه یکم تیر 1390 ] [ 15:47 ] [ امیرحسین مانیان ]
[ یکشنبه بیست و نهم خرداد 1390 ] [ 11:8 ] [ امیرحسین مانیان ]
«الا یا ایّها السّاقي أدِر کأساً و ناولها»*
!!Because Love was easy at first, but ended with trouble ha
*: مصراع از حافظ
[ سه شنبه بیست و چهارم خرداد 1390 ] [ 15:17 ] [ امیرحسین مانیان ]
بمناسبت تكميل پروژه آبرساني قم:
«دور است سر آب از اين باديه هش دار»* يك حوزه ي علميّه بزن، آب می آيد!
*:مصراع از حافظ [ پنجشنبه نوزدهم خرداد 1390 ] [ 18:19 ] [ امیرحسین مانیان ]
بر سنگ مزارم بنويسيد، پس از نام، كاين رفته نمي خواست بميرد به جواني پيمانه ي اين عمر اگر دست خودش بود، آنقدر بماندي كه بجز «نوح» نداني از شغلم اگر باز بپرسند بگوييد: «در كودكيش بود هواي خلباني.» افسوس كه تقدير من اينگونه رقم خورد پرواز نپاييد مرا دير زماني مادر!، بنويسم به تو اين نامه ي آخر ديدار دگر، نيست در اين عالم فاني هر چند سفر كردم از اين سوي تهيدست، «آنسوي»، مهم است تهيدست نماني هرگز تو مخور غم، كه فرستاده ام از پيش، در منزل نو، از عملم، گنج كلاني از پيش مهياست از آن توشه ي پربار قصريّ و، يكي باغ و در آن جوي رواني گويند كه آنجا همه زيباي رخان اند، از شوق وصال آمده در دل هيجاني! يادت نرود كز همه ي اهل محل هم، مخصوص، حلاليت من را بستاني آمد اگر از راه، زني، با پسري خُرد او را تو به «آرامگه» من نكشاني! دادند اگر دختركان نامه و پيغام باور نكني صحبتشان؛ هست تباني آموخته بودي تو مرا درس نجابت، من را چه به«مستانه» و «تهمينه» و «هاني»؟!! البته اگر دختر همسايه بپرسيد، اشکال ندارد كه سلامی برساني! گوييد كه: «فردوس برين، واحد آخر» گر فوج طلبكار، بخواهند نشاني از سوي پليس ار به مراسم كسي آمد، يكدم ز پذيرايي او بازنماني افسوس كه ديگر نبود فرصت ماندن دربست گرفتم دم در مانده زماني اي كاش نباشد «توپو لف» مركب پرواز ترسم رسد اين نامه به مصداق عياني! نامم دگر «آنسوي!» به نام پسرت نيست آن نام برايت ننويسم كه نداني از بابت خرجيت، مخور غصه، كزين پس تو، مادر ميلياردر معروف جهاني! پايان. [ سه شنبه دهم خرداد 1390 ] [ 14:12 ] [ امیرحسین مانیان ]
اي كه در جمله ادارات مقامي داري «فرصتت باد كه خوش صبحي و شامي داري» بس كه چون اسب عرب ميدوي اندر پي كار مثلت گشته مشَبّه به خر عصاري شغل، خالي نشده، بر سر آني حاضر «چشم سرّي عجب از بيخبران مي داري»! كيسه ي سيم و زرت پاك ببايد پرداخت آخر برج كه در بانك قدم بگذاري حمدُ لِلله كه در كشور ما مشكل نيست زير صفر است در اينجا رقم بيكاري! اين همه شغل، زمين مانده و دلسوزي نيست مگر از لطف، يکي را ز زمين برداري هم مديري و نماينده و هم استادي عجبم نيست، كه با ورزشيان دمخواري! در مشاغل، همه هستي متخصص؛ احسنت! كه تو را درس بياموخت؟، كه چون آچاري! صد و ده سال فقط سابقه ي کاري توست اينچنين پيش روي، نوح شود تکراري! هر چه پيغام دهندت كه دهي استعفا لاف مفت است، تو بر اين سخنان هشياري قرص و محكم به سر جاي خودت چسبيدي نكند چسب «قرابت به بزرگان» داري؟! حافظ اين عرصه ي پيچيده نه جولانگه توست اين چه ربطي به تو دارد؟ تو مگر بيكاري؟! پايان. [ سه شنبه دهم خرداد 1390 ] [ 14:8 ] [ امیرحسین مانیان ]
یک شب که نشستیم همه جمع رفیقان سرگرم جوک و خاطره و شعر و قصیده، یادم به یکی خاطره افتاد در آن حال در یاد گذر کرد، ز ایام مدیده: زنگ تلفن خورد و چو برداشتم آن را شد صوت خوش دختری آن سوی شنیده می گفت که با «من» بُوَدش کار مهمی پرسیدم از او کیست؟ خودش گفت: «سپیده» گفتم ز کجا خواند مرا با نسب و نام؟ تعریف مرا گفت که بسیار شنیده گفتم ز که تعریف شنیدی تو؟ بگفتا با واسطه از سوی رفیقان عدیده پرسیدم از او قضیه ی آن کار مهم چیست؟ او گفت که در درس به مشکل برسیده جز درس ز هر چیز سخن گفت! ولیکن با صوت خوش و لحن و سخن های گزیده می خواست که در پارک قراری بگذاریم گفتا دو بلیط لژ مخصوص خریده می گفت بلرزیده دلش در اثر عشق هر بار مرا داخل دانشکده دیده کم کم هوس انداخت به دل دختر شیطان زنجیر سخن در دهنم گشت بریده با خویش بگفتم که دگر صبر نشاید با پای خودش بخت به خدمت برسیده ناگاه به فریاد، زنی در تلفن گفت: ای لال شوی، دختره ی خیر ندیده! ای وای به حالم! که صدا مادر من بود کز گوشی دیگر سخن ما بشنیده چندی نگذشتی که به همراه پدر جان آمد به اتاقم چو یکی مار گزیده صد ناله و نفرین و ملامت که نمودند شد گونه ی من سرخ، هم از شرم و کشیده گفتم به خدا این نه چنان بود که دیدید آخر مگر از کَلّه ی من، عقل پریده؟! این «ریش» بُوَد شاهد معصومیت من زلفم به خدا روغن بادام ندیده! استغفرا...، از این تهمت ناجور من را چه به مهناز و پریسا و سپیده؟! با خشم پدر گفت که تقصیر خود ماست این بچه در این خانه چو یک گاو چریده! هر آنچه که می خواست برش گشته مهیّا بهر طلب پول که رنجی نکشیده بنواخت پس گردنم از خشم و چنین گفت: گم شو پی عیّاشی خود، چشم دریده! در کوچه فریبرز و نوید، از رفقایم دیدند مرا غمزده و رنگ پریده گفتند چرا ناخوشی امروز «فلانی»؟ رنگت شده چون عاشق معشوق ندیده تعریف نمودم همه ی قصّه بر آن ها البتّه به جز قسمت نفرین و کشیده! گفتم هنر این است که صید آمده بی دام گفتند نگو این سخنان! از تو بعیده دیروز نگفتی تو که این کار حرام است؟! خورشید ز مغرب مگر امروز دمیده؟! گفتم همه عالم به نصیحت شده مشغول امروز که بر پرچم من باد وزیده من کز پی این کار نرفتم، گنهم چیست؟! این اوست که ناخواسته من را طلبیده این قصّه، همان گربه و آن گوشت تلخ است چشمان دوتاتان ز حسادت ترکیده خندید فریبرز و به تقلید صدا گفت: «خام چه الاغی شده! بیچاره سپیده» فهمیدم از آن صوت، «سپیده» خود او بود وین قضیه همه، کار فریبرز و نویده خشکید نفس در ره و دَم باز نیامد بر گونه ی سرخم، عرق شرم چکیده زان روز که از آش نخورده، دهنم سوخت زین «آش دهن سوز» دگر لب نچشیده! ای دل! بفریبند تو را گاه چه آسان با این همه دعوا و افادات عدیده از شرم چه گوییم که در محفل حضّار کس جایگهی بهر خدایش نگزیده گر ناظر اعمال نبینیم خدا را ماییم که کوریم، خدا بوده و دیده. پايان [ سه شنبه دهم خرداد 1390 ] [ 13:54 ] [ امیرحسین مانیان ]
سردفتر پر دردسر! باز هم آمد ز حواشی خبر صحبت هر محفل و هر رهگذر دغدغه ی ملّت ما «یک نفر» حضرت «سردفتر پر دردسر!» گه سخن از ارزش انسان کند فلسفه و منطق و عرفان کند عاشق تحلیل و سخنرانی است مبتکر «مکتب ایرانی» است هست به هر مسئله صاحبنظر حضرت سردفتر پر دردسر باز کند گر به تکلّم دهان از سخنش سخت بلرزد جهان شاکی او هر بشر و ذی وجود کز سخنت حاجت و معنا چه بود؟! منطق او دور ز فهم بشر حضرت سردفتر پر دردسر گه ز پزشکیّ و گهی از فضا گاه ز موسیقی و از سینما می شنوم گاه، که پولی کلان داده به جمعی ز هنرپیشگان حامی فرهنگ و علوم و هنر حضرت سردفتر پر دردسر گه خبر آید که به پستی جدید البته با حفظ سِمَتها! رسید گرچه بود پیشنهادات بیش او به تواضع! نپذیرفته خویش نیست در ایران به جز ایشان مگر؟! حضرت سردفتر پر دردسر هر که شود عزل، و یا انتصاب با نظر حضرت عالیجناب! فوق وزیران و مدیران کل گاه رسد کار به نقد رسل! آنکه به این مرتبه شد مفتخر حضرت سردفتر پر دردسر قیمت کالا چو شود جابجا ما بشناسیم مقصر تو را!! باعث هر قحطی و طوفان و سیل هر چه اشارت شده در فوق و ذیل ای همه تقصیر، ز پا تا به سر حضرت سردفتر پر دردسر می برم از یاد گهی اصل و فرع نقد مطابق به موازین شرع از هیجانات بپرهیز، دل! وقت جهاد است، به پا خیز، دل! می دهد اوقات جوانان هدر صحبت سردفتر پر دردسر. پایان. [ سه شنبه دهم خرداد 1390 ] [ 12:38 ] [ امیرحسین مانیان ]
|
||
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||
